คุณสู้กับดาบสปาต้าด้วยมีดสั้น?


#1

มีโทรปรึกษาจากห้องฉุกเฉิน ลงไปดู
เจอน้องหมอคนนึงยืนรอรายงานเคส

“หล่อนอีกแล้วเหรอ?เจอหล่อนทีไรชั้นยุ่งตลอด”
“หูยยย หนูดีใจจังเจอพี่ เจอทีไรสอนหนูตลอด”

“ชั้นรำคาญหล่อนย่ะ ถามอะไรก็ไม่รู้ เลยสอน”
“หนูชอบอยู่กับพี่อ่ะ ได้เรียนรู้ตลอด”

“อ่ะ เอาเคสมาแล้วหล่อนจะไปไหนก็ไป”
“ไม่ไปหรอกพี่ หนูจะรอพี่สอน”

“โอ้ยยย รำคาญ อ่ะสอนก็ได้”​
“ขอบคุณค่ะพี่”

หลายวัน หลายเดือน เป็นปี …
เจอนางอีกทีในห้องฉุกเฉิน …

“นี่ หล่อนอีกแล้วเหรอเนี่ย?”
“พี่ หนูจะไปเรียนต่อแล้วนะคะ”

“เออ ดี ไปทำให้ที่อื่นยุ่งบ้างเหอะ”
“พี่ให้โอวาทหนูก่อนไปเรียนต่อหน่อยสิ”

“ธุระอะไรของชั้นเล่า ไม่เอา”
“นะคะพี่ นะคะ นิดนึง”

เจ้มองหน้านาง …
โอเค …

………

เมื่อตอนที่เจ้เองสมัครเรียนต่อ หลังจากจัดการธุระปะปังเรื่องการสัมภาษณ์อะไรเรียบร้อย ก็ถึงคราวของงานเอกสาร พวกเอกสารธนาคาร เอกสารแสดงตัวตน วุฒิการศึกษา

และหนังสือรับรอง …
letter of recommendation
จะให้ใครเขียนล่ะ ถ้าไม่ใช่คุณบอส

เจ้ก็กลับไปที่สถาบันเดิมที่เรียนจบมา ไปหาบอสที่ห้องทำงาน เพื่อขอให้บอสออกหนังสือรับรองให้หน่อย ใช้ประกอบหลักฐานการสมัครเรียนต่อ

บอส : โอยผมยุ่ง ไม่มีเวลาเขียนหรอก
เจ้ : (ยื่นซอง) หนูทำมาให้แล้วค่ะ แบบฟอร์มเดิมที่บอสเคยใช้สมัยเขียนให้รุ่นพี่ บอสแค่เซ็นตรงนี้ก็พอ

บอส : นี่ยูยังเก็บแบบฟอร์มไว้อีกเหรอ? (แปลกใจ)
เจ้ : มันติดอยู่ในคอมหนูค่ะ หนูปรินท์มาให้แล้วบอสเซ็นอย่างเดียว ส่วนอันที่เป็น digital form เดี๋ยวหนูเอาไปสแกนทำ PDF file ส่งไปทางนู้นเองค่ะ

บอส : (ดึงปากกามาทำท่าจะเซ็นแต่หยุดก่อน) ผมจะเซ็นดีป่ะเนี่ย 555
เจ้ : แหม บอสคะ หนูรับรองว่าไปเรียนแล้วจะไปแสดงความเก่งกาจ ความสามาถไม่ให้เสียชื่อบอสเลยค่ะ รับรองไม่เสียชื่อคนรับรองหรอกน่ะ เซ็นๆไปเหอะ หนูรีบ 5555

บอส : คุณสู้กับดาบสปาต้าด้วยมีดสั้น?
เจ้ : ไม่ค่ะ
บอส : คุณสู้กับปืนใหญ่ด้วยหนังสติ๊ก?
เจ้ : ไม่ค่ะ

บอส : ถ้าอย่างนั้น … ใครสั่งใครสอนให้คุณไปทำให้คนเก่งๆประทับใจด้วยความเก่ง?

ยูฟังผมนะ … อาจารย์ที่ยูจะไปเรียนด้วยน่ะ เขาเก่งอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่เก่งยูก็คงไม่ไปเรียนกับเขาหรอกใช่ไหม?

ดังนั้นต่อให้ยูเก่งยังไง ยูแม่นทฤษฏี อ่านหนังสือมาเยอะขนาดไหน ยังไง เขาก็เก๋ากว่า เก่งกว่าอยู่ดี เขาอยู่มานาน ดูคนไข้มาเยอะ ไอ้ที่ยูอ่านน่ะ เขาอ่านมาหมดแล้ว กี่รอบก็ไม่รู้ เผลอๆเขาเป็นคนเขียนด้วยซ้ำไป

การจะไปชนะใจเขาด้วยความเก่งเนี่ย มันไม่ต่างอะไรกับคุณถือมีดสั้นไปสู้กับคนที่มีดาบ หรือถือหนังสติ๊กไปลุยศึกที่อีกฝ่ายมีปืนใหญ่เลยคุณ

เจ้ : อ้าว… งั้นหนูต้องทำไงอ่ะ?​
บอส : (วางปากกา) คุณรู้ไหม ทำไมคุณถึงเป็นลูกรักผม?
เจ้ : เพราะหนูสวย? หรือหนูตลก? หรือเซ็กซี่คะบอส
บอส : (กลอกตา) เอาดีๆสิยู นี่จะไปเรียนต่อไหมเนี่ย ?
เจ้ : เอ้า หนูจะไปรู้ใจบอสเหรอคะ?

บอส : ที่ยูเป็นลูกรัก ไม่ใช่เพราะเก่งหรอกนะ โอเค ยูเก่งระดับหนึ่ง มาตรฐานไม่ได้ดีเด่นกว่าคนอื่นหรอก แต่เหตุผลที่ยูเป็นลูกรักผม เพราะยูกระตือรือร้นที่จะเรียนต่างหาก

คนเก่งๆน่ะ
เขาแพ้ทางเด็กอยากเรียนรู้

คนเก่งๆน่ะ
เขาอยากถ่ายทอดอยู่แล้ว

คนเก่งๆน่ะ
เขาอยากปั้นคน อยากมีทายาท

กุญแจไขเข้าไปสู่คนเก่ง
ไม่ใช่ความเก่ง แต่เป็นความกระหายใคร่เรียนรู้

ยูจำที่ผมสอนวันนี้ไว้นะ
อย่าพึงเอาชนะใจคนเก่งๆ ด้วยความเก่ง
พึ่งเอาชนะใจคนเก่งๆ ด้วยความกระตือรือร้น ขยันที่จะเรียนรู้

ถ้าไปเจอคนเก่งๆ อย่าไปเก่งโด่งใส่เขา
ให้ขยันใส่เขา อยากเรียนรู้ใส่เขา
นั่นต่างหากถึงจะชนะใจเขาได้

ยูน่ะ โตแล้วนะยู …
หัดชนะใจคนด้วยความไม่เก่งบ้าง

เชื่อผมนะ คนเก่งๆน่ะ
เขาแพ้ทางเด็กอยากเรียนรู้

เจ้ : … มันจะจริงตามที่บอสบอกจริงเหรอคะ? (แอบไม่เชื่อ)
บอส : (จรดปากกาเซ็นชื่อ) สักวัน ไว้ยูมีลูกศิษย์ ไว้ยูเจอเด็กที่ยูโคตรจะรำคาญขี้หน้า แต่ดันรักที่จะเรียนรู้ ยูจะเข้าใจที่ผมบอกเองแหละ

ตอนแรกก็ไม่ค่อยเข้าใจที่บอสสอนหรอกนะ จนกระทั่งเจอน้องหมอผู้หญิงคนนี้ในห้องฉุกเฉินนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่า ต่อให้รำคาญขี้หน้าขนาดไหน เจอนางตอนอยู่เวรทีไรเป็นต้องเยินตลอด แต่เจ้ก็ยอมแพ้ในความอยากเรียนรู้ของนางจริงๆ เห็นนางมายืนรอให้สอนแล้ว ถึงเหนื่อย ถึงอ่อนใจแค่ไหน ก็สอนนางอยู่ดี

มันเป็นไปตามที่บอสบอกจริงๆแหละ

อย่าเอาชนะใจคนเก่งด้วยความเก่ง
พึงเอาชนะใจคนเก่ง ด้วยความอยากเรียนรู้

สวัสดีเย็นวันอังคาร
ทำงานกันวันแรกเนอะ ^^

ถ้าหัวหน้าของคุณเป็นคนเก่ง
ก็พึงเอาชนะใจเขาด้วยความขยันแล้วกันค่ะ